Van burn-out naar hondenuitlaatservice

Debby begint opnieuw in Zoetermeer

Soms ontstaat een nieuw hoofdstuk in je leven juist op een moment waarop je het niet verwacht. Voor de 47-jarige Debby van Rijs begon dat hoofdstuk na een moeilijke periode. Na jarenlang op kantoor te hebben gewerkt en uiteindelijk in een burn-out terecht te zijn gekomen, besloot ze het roer om te gooien. Sinds 1 juni heeft ze haar eigen hondenuitlaatservice in Zoetermeer: Ain’t it Fun.

Debby woont met haar gezin en haar eigen hond in Zoetermeer. Het idee om met honden te gaan werken ontstond toen ze thuiszat en langzaam weer begon op te krabbelen. Ze merkte dat ze niet zomaar terug wilde naar haar oude werk. Ze wilde iets voor zichzelf gaan doen en kwam uiteindelijk uit bij een idee dat goed bij haar paste: een hondenuitlaatservice.

Echter voordat ze daadwerkelijk met honden op pad ging, wilde Debby zich eerst goed voorbereiden. Ze vond het belangrijk om te begrijpen hoe honden communiceren, hoe je hun lichaamstaal leest en hoe je omgaat met
verschillende honden in een groep. Daarom volgde ze een opleiding bij de Martin Gaus Academie. Inmiddels heeft ze haar diploma behaald en kon ze op 1 juni officieel met Ain’t it Fun beginnen.

Een eigen bedrijf opbouwen

Een eigen onderneming beginnen betekent natuurlijk meer dan alleen honden uitlaten. Debby moest onder andere haar inschrijving bij de Kamer van Koophandel regelen, verzekeringen afsluiten, een auto en leasecontract regelen en een website en socialmediakanalen opzetten. Veel daarvan heeft ze zelf uitgezocht en geregeld.

De eerste vier tot zes weken stonden vooral in het teken van voorbereiden en het bedrijf opbouwen. Daarna brak de vakantieperiode aan, waardoor het aanvankelijk wat rustiger bleef. Veel mensen waren zelf thuis of op vakantie en hadden daardoor tijdelijk minder behoefte aan een hondenuitlaatservice.

Inmiddels begint daar verandering in te komen. Op het moment van het interview heeft Debby zes honden als klant en komen er steeds meer aanvragen binnen.

Voorlopig houdt ze de groepen bewust klein. Ze neemt maximaal vier honden tegelijk mee. Dat geeft haar voldoende overzicht en zorgt ervoor dat ze goed kan letten op het gedrag van iedere hond.

Niet iedere hond hoeft volgens Debby perfect opgevoed te zijn om mee te kunnen. Ook honden die wat moeilijker gedrag laten zien, kunnen welkom zijn, zolang ze sociaal genoeg zijn om met andere honden samen te functioneren. Honden kunnen volgens haar bovendien veel van elkaar leren.

Een wandeling draait om meer dan beweging

Een hondenwandeling draait volgens Debby niet alleen om zo veel mogelijk kilometers maken. Snuffelen is bijvoorbeeld een belangrijk onderdeel van de wandeling. Honden ontdekken de wereld voor een groot deel met hun neus en krijgen door te snuffelen veel informatie binnen.

Daarom geeft Debby haar honden tijdens de wandelingen ook bewust de tijd om hun omgeving te onderzoeken. Soms gebruikt ze zoekopdrachten als vorm van ‘hersenwerk’. Daarmee worden de honden niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal uitgedaagd.

Een goede wandeling hoeft dan ook niet per se lang of zwaar te zijn. Het gaat om de combinatie van beweging, spelen, aandacht, snuffelen en mentale stimulatie. Uiteindelijk is het vooral belangrijk dat een hond tevreden en voldaan weer thuiskomt.

Ook kijkt Debby naar de individuele hond. Leeftijd en gezondheid spelen daarbij een rol. Puppy’s kunnen bijvoorbeeld nog niet dezelfde hoeveelheid beweging aan als volwassen honden, omdat hun lichaam nog volop in ontwikkeling is. Ook wanneer een hond ziek is geweest, wordt de wandeling aangepast.

Het weer is eveneens iets waar ze rekening mee houdt. Bij temperaturen boven de 30 graden verschuift ze haar wandelingen zoveel mogelijk naar de ochtend. Op erg warme dagen kan een wandeling bovendien worden ingekort.

Van ochtendwandeling tot middagronde

Een werkdag van Debby begint meestal vroeg. Rond 6.30 uur staat ze op en rond 7.00 uur laat ze haar eigen hond uit. Daarna maakt ze zich klaar voor haar werk en begint ze rond 8.30 uur met het ophalen van de honden.

Afhankelijk van de planning haalt ze verschillende honden op, waarna ze samen naar een park of ander wandelgebied in Zoetermeer gaan. Na de wandeling brengt ze de honden weer terug naar huis. Sommige honden krijgen een individuele wandeling en later op de dag kan er nog een tweede ronde plaatsvinden.

Ook de planning van de routes speelt een rol. Wanneer een hond bijvoorbeeld aan de andere kant van Zoetermeer woont, kan Debby ervoor kiezen om die hond als laatste op te halen en vervolgens in die omgeving te wandelen. Zo probeert ze de tijd die honden in de auto doorbrengen zo kort mogelijk te houden.

Ook iets betekenen voor ouderen

Naast het commerciële gedeelte van Ain’t it Fun heeft Debby nog een ander plan. Ze wil geschikte honden inzetten om ouderen die weinig sociaal contact hebben een fijn moment te bezorgen.

Daarbij denkt ze bijvoorbeeld aan verzorgingshuizen, mensen met dementie en ouderen die veel alleen zijn. Het idee is simpel: samen met een geschikte hond op bezoek gaan, een praatje maken en mensen de mogelijkheid geven om even met de hond te knuffelen of te aaien.

De eerste keer dat ze zoiets heeft gedaan, was samen met een organisatie die zulke dingen doet. Daar zag ze hoe positief mensen kunnen reageren op het bezoek van een hond. Uiteindelijk zou ze dit soort bezoeken bijvoorbeeld één keer per week of één keer per twee weken zelf willen organiseren.

Niet iedere hond is hiervoor geschikt. De hond moet rustig zijn, goed met mensen kunnen omgaan en zich gemakkelijk kunnen aanpassen aan een andere omgeving. Zeker bij oudere mensen is het belangrijk om rekening te houden met onverwachte bewegingen en hun kwetsbaarheid.

Voor Debby is dit onderdeel dan ook niet in de eerste plaats een manier om geld te verdienen. Ze wil haar onderneming gebruiken om iets positiefs voor anderen te betekenen.

Tekst en foto’s: Gaby Doodkorte